Hoe is het met je?

Je hebt vast wel eens gehoord: 'Je bent niet je gedachten'. Maar wie ben je dan wel? Hiertoe onderzoeken we ons ‘ik’, het gezonde zelfgevoel en het ongezonde zelfgevoel. Daaronder ligt onze ware natuur verborgen met al haar potentie en mogelijkheden, het zelfgevoel voorbij het ik.
 
Hoe gaat het met je?
Je herkent vast wel dat wanneer sommige mensen aan je vragen hoe het met je gaat, je als vanzelf ‘oh, goed hoor’ zegt, want je hebt geen zin in een gesprek hoe het werkelijk met je gaat. Het antwoord op de veelgehoorde vraag ‘Hoe is het met je?’ hangt dan ook van allerlei factoren af, die niets te maken hebben met hoe het met je gaat op dat moment. Wie vraagt het? Wanneer, op wat voor moment? Met wat voor toon? Is er tijd voor een echt antwoord? Heb je zin om op dat moment aan die persoon te vertellen wat er in je leven speelt? Heb je überhaupt wel zin om je af te vragen hoe het met je gaat of wimpel je het liever af met een ‘goed hoor’ of misschien ‘zijn gangetje’, wat dat dan ook moge zijn. Wanneer je bijvoorbeeld zou zeggen 'niet zo goed' loop je de kans op een ‘waarom? of ‘Hoe zo?’ Het wordt opgevat als een opmaat om verder te vragen. Als je dat niet doet, is het een beetje raar. 
 
Wat zie ik als met mijzelf contact maak?
Vaak denken we dat ons ‘ik’ één ding is, onafhankelijk en min of meer hetzelfde gedurende ons leven. Als we de blik echter naar binnen werpen zien we allerlei lagen en delen, onderling afhankelijk en in voortdurende verandering. We hebben voor- en afkeuren, drukken bepaalde aspecten weg en overdrijven weer andere kanten. In feite hebben we een hele complexe relatie met onszelf. Wie of wat is dat ik dat zich telkens weer aangesproken voelt en zich ook weer uitspreekt?
 
Een ‘gevoel van ik’
Wanneer iemand vraagt hoe het met ons gaat, kijken we naar binnen en reageren we automatisch vanuit een ‘gevoel van ik’ dat zich over het algemeen ongedefinieerd laat. We nemen het een beetje als vanzelfsprekend aan. Dat min of meer onbewuste gevoel van ik dat we zonder verder onderzoek maar half gewaar zijn, staat aan de basis van al onze meningen, gevoelens, ervaringen, geluk en lijden. Wie of wat is dat eigenlijk? Wat is je visie daarop en hoe bepaalt het hoe je naar anderen kijkt en in relaties met elkaar omgaat. Kortom, wie of wat is dat ‘ik’?

Door onszelf systematisch te onderzoeken gaan we zien wat waar is en wat vals, wat echt en wezenlijk is en wat verzonnen en een onbehulpzame oude gewoonte. We gaan de clusters van gedachten en emoties herkennen die onze waarneming kleuren en van grote invloed zijn op hoe we onszelf, anderen en de wereld ervaren. Hieronder ligt ons ‘gevoel van ik’ verborgen. 
 
Zelfgeschapen lijden herkennen
Als we het onderscheid gaan herkennen tussen natuurlijk en zelfgeschapen lijden kan het een schok zijn dat veel van ons lijden zelfgeschapen is. Het is bijna niet te geloven. Maar dan is er de bevrijdende ontdekking: juist omdat veel van ons lijden zelfgeschapen is, kunnen we het ook zelf stoppen! Dit gewaar te zijn schept de mogelijkheid voor de manifestatie van innerlijke wijsheid.